"Miód i wosk" Krzysztofa Lipowskiego to literatura – jak dziś ją chętnie się określa − postpamięci: pokolenie dzieci ofiar Zagłady, II wojny światowej, obozów koncentracyjnych, łagrów, deportacji i przesiedleń powraca do traumatycznych przeżyć, którymi zostało naznaczone pokolenie ich rodziców i dziadków. Na książkę "Miód i wosk" składają się cztery opowiadania. Wszystkie one związane są z leżącym w zatoce Gdańskiej rodzinnym miastem autora, Puckiem. Opowiadają o dramatycznych losach polsko-niemieckich mieszkańców tego portowego miasteczka, przez które przetoczył się walec historii. Tytułowe opowiadanie "Biała koszula ojca" to historia końca polskiego świata w Pucku wraz z wybuchem wojny we wrześniu 1939. "Gaśnięcie" jest historią Paula, mieszkańca Pucka, studenta teologii z Tybingi, zmobilizowanego tuż przed wybuchem wojny i poległego na froncie wschodnim. "Zastygła w brązie" to portret Lisy, młodej dziewczyny, w rodzinnym Pucku gorącej zwolenniczki nazizmu, po wojnie osiadłej w Berlinie i dożywającej w goryczy i samotności swoich dni. Zamykające książkę opowiadanie "Zbierający popiół" stanowi opowieść o zagadkowym dla samego bohatera powrocie po wielu latach, do miasteczka i kraju lat dziecinnych. To także jakby mniemany wariant losu autora gdyby jego rodzinna historia potoczyła się inaczej i okazał się, z wyroków historii, Niemcem. Wypracowana z pieczołowitością dla historycznego szczegółu, świetna literacko proza Lipowskiego, pozostaje wolna od nienawiści i uprzedzeń, łatwych osądów i moralizatorstwa. Przynosi wizję końca świata sąsiadów, niekiedy wręcz polsko-nienieckich rodzin, portrety ludzi, którzy z dnia nadzień, niekiedy mimowolnie powodowani lojalnościami, które okazały się fałszywe i zabójcze, stali się wrogami i zniszczyli swoje życie. Pamięć ran i urazów, która dla jednych staje się brzemieniem ponad siły, dla innych okazuje się impulsem pozwalającym na wypracowanie nowych tożsamości.
Marek Zaleski