Ingmar Bergman, Przedstawienia, tłum. T. Szczepański, słowo/obraz terytoria, Gdańsk 2005.

Bartosz Staszczyszyn, Arte, nr 5, 05-2006

W Przedstawieniach Bergman dokonuje wiwisekcji ludzkiej duszy. Operuje bez znieczulenia, by ożywić ludzkie lęki. Szwedzki reżyser i pisarz balansuje przy tym na krawędzi ekshibicjonizmu, dzięki czemu lektura jego sztuk staje się przeżyciem traumatycznym […].
Literackie Przedstawienia obrazują dramaturgiczną siłę dzieł Bergmana. Jego scenariusze są precyzyjnie skrojone, autor konstruuje je z dużym wyczuciem narracji i językową biegłością […] Bergman przywołuje motywy charakterystyczne dla swej twórczości. Śmierć, przemijanie, psychiczne dewiacje, „piekło we dwoje”, wreszcie – sztuka sama w sobie, znajdują w jego dramatach literacką formę. Bergman pod mikroskopem przygląda się ludzkim namiętnościom, dociera do mrocznych zakamarków duszy. Żądzą tu zdrada, poniżenie, ból. Autor wypreparowuje je, analizuje, podgląda. Ożywają lęki, powracają wspomnienia traum sprzed lat.
W dziełach Bergmana uderza psychologiczny autentyzm posunięty do granic bezwzględności. Prawda życia i prawda sztuki leżą bardzo blisko siebie […].

(ak), Książki wyszperane, [w:] Kino, 01-05-2006

[…] W znakomitym przekładzie Tadeusza Szczepańskiego czyta się je jako utwory samodzielne i pełnowartościowe, z jednej strony imponujące ostrością psychologicznej analizy, z drugiej przygnębiające nie tylko już pesymizmem, ale wręcz fatalizmem ujęcia ludzkiego losu […].